Toen wij zwanger waren van onze oudste zijn we gaan nadenken over het vaccineren. We vroegen de informatie van het RIVM op, gingen in een gesprek met een homeopaat en bezochten de sites van stichting vaccinvrij en de vereniging voor kritisch prikken. Uren hebben we hierovermet elkaar gesproken. We kwamen toen tot de conclusie dat we zouden laten vaccineren, maar dan pas vanaf 1 jaar en alles onder homeopatische voorbereiding.
Zo gezegd, zo gedaan. Maar gaandeweg werden we kritsischer, stelden steeds meer vragen over het nu ervan en wat er nou echt waar was wat het consultatiebureau ons vertelde. Om kort te gaan: Onze oudste heeft de meeste prikken gekregen, de jongste bijna niks.
En als we het over mochten doen, hadden ze niks gekregen. Omdat er toch nevenschade is opgetreden.
Toen de coronaprikken kwamen, waren we van meet af aan duidelijk: dat laten we niet in ons spuiten. Omdat toen al bleek, dat de MRNA prikken niet voldoende getest waren en kort na de start van de agressieve campagne, bleek dat er veel oversterfte kwam en er veel mensen gezondheidsschade ondervonden (en er zijn nog duizenden mensen die nog steeds schade ervan ondervinden).
Maar onze jongste wilde graag naar Amerika en om daar te komen moest ze een prik. Wij zijn onder protest akkoord gegaan. 1 prik en vanaf de priklocatie meteen door naar de bioresonantietherapeut. Maar toch, haar puntgave gezicht is nooit meer puntgaaf geweest. En ik wil maar niet denken aan het feit wat er gebeurd zou zijn, als we niet naar de bioresonatietherapeut waren gegaan.
Reactie plaatsen
Reacties