Een jonge vrouw kwam bij me. Ik noem haar even Chantal. Zij had het gevoel altijd alles alleen te moeten doen. Zat niet goed in haar vel. Als kind had ze verlatingsangst. Vaak huilen als ze naar school werd gebracht of als mama ging werken en ze achterbleef bij de allerliefste oppas. Deze vrouw had een flink geboortetrauma. Ze werd middels een tangverlossing geboren. Na de geboorte was mama uitgeput, haar partner ging naar huis, omdat het toen nog niet gebruikelijk was dat de partner bleef slapen op de kraamkamer. Het kleine meisje werd in een wiegje op de babykamer gelegd en heeft de hele nacht gehuild. Toen kwam bij haar de inprenting: ik moet het dus alleen doen en mama is er niet. Via een mooie NEIsessie kwam ik hier op uit en ik kon de trauma's loskoppelen. In de weken daarna opende Chantal zich. Ze praatte over haar trauma en zocht hulp bij een psycholoog, omdat ze sterk het gevoel had datze het niet meer alleen hoefde te doen. Het gaat nu heel erg goed met haar.